True Q

Motyw młodej osoby obdarzonej nadludzkimi zdolnościami jest dość lubiany przez filmowców. A jako że to Star Trek, toteż Amanda wkrótce po odkryciu w sobie takowych dowiaduje się że jest jedną z Q.

Następnie zaczynają się jej rozterki – chce być traktowana normalnie, jak człowiek, jednak nie potrafi powstrzymać się od używania swych mocy, zwłaszcza – i tu wielki kontrast w stosunku do Q którego znamy – w celu pomocy innym. W związku z tym czuje się trochę jak odmieniec wśród zwykłych ludzi.

W dodatku powstaje w niej młodzieńcze uczucie do starszego mężczyzny, którego miłość może zdobyć jeśli tylko zechce, wszak jest Q. Ale czy miłość którą wywoła w Rikerze tylko za pomocą swych mocy może być prawdziwa? Proces stopniowego dojrzewania Amandy do ostatecznych decyzji jest pokazany interesująco, choć trzeba przyznać, że sam pomysł takich rozterek jest mało oryginalny i typowy dla tego typu historii, no ale też jest to narzucone przez obraną formę. Ciekawy jest też jej stosunek do naszego starego przyjaciela Q – na początku się go boi, w końcu zaczyna rozumieć, że to bliska jej istota, nawet jeśli niezbyt sympatyczna.

Poza tymi rozterkami mamy oczywiście humor, głównie dzięki znanemu nam Q. Choć jest starą, potężną istotą, wciąż zachowuje się raczej jak młody łobuziak, poza tym jak zawsze nie szczędzi swoich zabawnych, choć ironicznych komentarzy na temat ludzkości czy swojego ulubieńca Picarda... Pełni on w tym odcinku rolę nauczyciela Amandy, jednak nie przeszkadza mu to trwać w swej megalomańskiej, pełnej samouwielbienia postawie. Ale jak zwykle wywołuje nie tylko uśmiech na twarzy, zwłaszcza pod koniec, stawiając Amandę przed ostatecznym, trudnym wyborem.

Ogólnie – miło jest zobaczyć znów starego Q, choć znam lepsze odcinki z jego udziałem. Cała historia o Amandzie nie jest może genialna, ale wyrasta przed nią interesujący problem – kim być? Ciekawe jak my zareagowalibyśmy postawieni przed takim wyborem... Ocena 7/10.

Dreamweb