Catspaw

Autor: Fluor, dyskusja: Rayna, 26.10.2021, Pierwsza Dyrektywa Fluora FB, reblog

Każda wystarczająco zaawansowana technologia jest nieodróżnialna od magii. No to mamy trzy czarownice, czarne koty, powłóczyste szaty i magiczne różdżki.

TOS: Catspaw

Podobno w grze The Sims (gdzie opiekujemy się swoimi wirtualnymi podopiecznymi, urządzamy im domy i życia) znaczna część graczy torturuje swoich podopiecznych (zamykanie w pokoju bez wyjścia, itp.). Źródło. Halloweenowy pałac Koroba i Sylvii kojarzy mi się z taką właśnie chatką z gry, w której dzieją się czasem niepokojące rzeczy.

Co mi się podoba w tym odcinku:
🧞 Niehumanoidalni obcy! Trochę włóczki, zapałki i już mamy przybyszów z innej galaktyki. I to jakich pomysłowych, o zupełnie innych gabarytach niż ludzie.
🔮 Wspomniana wcześniej zaawansowana technologia, która staje się nieodróżnialna od magii. Przypisywane Clarke'owi powiedzenie datuje się na 1968 rok, czyli w rok po premierze tego odcinka. Nie sądzę, żeby to były zdarzenia powiązane, ale zabawna zbieżność dat. Źródło.
🛸 Obcy odkrywcy są na misji zwiadowczej, poznają i eksplorują federacyjną (ludzką) kulturę. Być może jest to przygotowanie do inwazji. Korob wspomina o zobowiązaniach, jakie mają wobec swojego społeczeństwa i tradycji, chciałby, aby eksperyment na ludziach odbywał się w warunkach kontrolowanych. Sylvia przeciwnie – zanurza się w nowych emocjach, odczuciach, możliwościach; nie chce myśleć o szerszym kontekście, liczy się tu i teraz.

Nie jestem zadowolony z finału historii. Kirk w dramatycznym geście rozbija transmuter i powoduje śmierć obu obcych. Być może dałoby się ich jakoś uratować, chociaż postawa Spocka ("Fascinating. A life form totally alien to our galaxy. If we could preserve and study this") też niespecjalnie budująca czy humanitarna.

Sama historia nie jest zła, ale nie sposób jej brać na poważnie. I bohaterowie też nie biorą (Spock o słowach wiedźm: "Very bad poetry, Captain"), natomiast wobec braku jasnego przesłania wychodzi taka szarpanina.

Dyskusja

Rayna:

Zgadzam się z recenzją: ten odcinek jest nie wiadomo właściwie o czym, poza tym, że nasi bohaterowie dostają wizytę w zamku strachów całkowicie za darmo, a widzowie z nimi ("Very bad writing, Captain", chciałoby się powiedzieć za Spockiem autorom scenariusza).

No i dowiadujemy się, jak bardzo najlepsze i uzależniające jest bycie człowiekiem - te rozpalone zmysły, kto by tam chciał wracać do formy granatowego mini kurczaka, mogąc być piękną kobietą uwodzoną przez samego Kapitana Kirka?... No właśnie.

To samo trafi Kelvan w By Any Other Name: no kto raz spróbuje być człowiekiem, ten nigdy nie ma dość... człowiek może się najeść, upić, "przeprosić", pobić... nie ma bata, żeby skosztowawszy tego, wrócić do stanu superinteligentnej ośmiornicy. 😆

W Catspaw zawsze fascynowało mnie to, jak to właściwie możliwe, że po wpadnięciu na początku w pułapkę zapadającej się podłogi, wszyscy trzej bohaterowie tracą przytomność (serial typu Dr House: uwaga! możliwy poważny uraz!), a potem okazuje się, że żaden nie ma nawet siniaków, nie mówiąc już o wstrząsie mózgu. 😆 Cóż, licentia poetica. 🤷‍♀️

Fluor:

Może to też była iluzja i nie było żadnej dziury w suficie? Kto to może wiedzieć? 🙂 (...)

Zbliża się Halloween, więc przyjrzyjmy się Halloween Special, czyli TOS: Catspaw - fragment sceny, w którym Spock dramatycznym głosem mówi do Kirka: Kapitanie, nie pozwól, by dotknęła różdżki.

Tak wiem, głupi żart, ale nie mogłem się powstrzymać.

Rayna:

Oj tak oj tak, głupi żart, a śmieszy... Trochę jak ta skała z What Are Little Girls Made Of... człowiek się mimowolnie zastanawia, czy te rzeczy umknęły cenzorom, czy oni właśnie też mieli takie... głupie poczucie humoru. 😆

Kirk: A woman should have compassion.